ఆమె కళ్ళల్లో..

ఎందరి దుఃఖాన్ని
మేఘంగా ధరించిందో
ఆమె కళ్ళల్లో..
శతాబ్దాల వాన

ఆకాశంలో
మెరుపు మెరిసాక
వాన కురిస్తే

ఆ కళ్ళల్లో
వాన వెలిసాక
మెరుపు మెరుస్తుంది

ఏ గుండెలోని చీకటిని
నిలువుగా చీల్చడానికో!

మహాప్రస్థానం

రైలు పట్టాల పక్కన
కంకర రాళ్ళ మధ్యలో
ఏ లోతుల్లోంచి
ఎంత ప్రయాసపడి
మొలుచుకొచ్చిందో పచ్చగడ్డి
చిరుగాలికి సేదదీరుతోంది

వెంటాడే పిలుపు

ప్రతి రాత్రీ
సముద్రం నన్ను
"రా.. రా.. "
అని పిలుస్తుంది.

పారే నది నాకు
దారి చూపుతుంది.

చంద్రుడు దారంతా
వెలుతురు పరుస్తాడు

చిన్ని పడవలో
ఒంటరిగా నేను.

మౌనమె నీ భాష..

మలిసంధ్య వేళ మనిద్దరం
ఎదురుగా సముద్రం
నీ చేయి నా చేతిలో..

గచ్చు మీద పడిన గోళీల్లా
మాటలన్నీ చెల్లా చెదురయ్యేదిప్పుడే!

* * *

నీ చేతిని నా చేతిలోకి తీసుకోగానే
నీలోంచి బయలుదేరి ఒక నది
నాలోకి ప్రవహించడం నాకు తెలుస్తోంది.

మాటలు మోయలేని ఎన్నో భావాల్ని
తనతో మోసుకొస్తోంది.

తూనీగ ముద్దు

ఎగురుతూ ఎగురుతూ
చటుక్కున కొలను బుగ్గని
ముద్దు పెట్టుకుంది తూనీగ

తెరలు తెరలుగా....
సిగ్గు.

నదీ తీరాన..

ఆమెతో..
నదీ తీరాన

అటు నది
ఇటు ఆమె

రెండు ప్రవాహాల మధ్య
మెరిసే ఇసకలా నేను!

గుడిగంటల మౌనం

గుడిగంటలు
మౌనంలోకి జారుకుంటాయి
చంద్ర కిరణాలు
కోనేటిని చేరుకుంటాయి

చిరుగాలి సైతం అలసిపోతుంది
ఆకుల శబ్దం ఆగిపోతుంది
వెన్నెలని నిండా కప్పుకుని
గన్నేరు చెట్టు నిద్రపోతుంది

గాయాలన్నీ మానిపోతాయి
సమస్యలన్నీ సమసిపోతాయి
నక్షత్రాల్లా మెరిసిపోతూ
అక్షరాలొక్కటే మిగిలిపోతాయి